Γράφει η ανταποκρίτρια στην Αθήνα της αγγλικής εφημερίδας "The Guardian", Μαρία Μαργαρώνη,
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008.
Οι έφηβοι και οι 20άρηδες οι οποίοι παρ’ ολίγο να ανατρέψουν την Ελληνική κυβέρνηση δεν ανήκουν στους περιθωριοποιημένους. Πολλοί από αυτούς είναι παιδιά της μεσαίας τάξης, σοκαρισμένα από τον θάνατο ενός δικού τους, αηδιασμένα από την ανικανότητα και την διαφθορά της κυβέρνησης, εξοργισμένα από τις ψεύτικες υποσχέσεις για μια καλύτερη εκπαίδευση, τρομοκρατημένα στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να δουλέψουν ακόμα περισσότερο από ότι οι ήδη ταλαιπωρημένοι γονείς τους.
Μερικοί από τους νέους αυτούς αποκαλούν τους εαυτούς τους ως η "γενιά των 700 ευρώ", βλέποντας τους μισθούς που πρόκειται να τους εξασφαλίσουν τα πτυχία τους. Η ένταση της εξαγρίωσής τους έχει ξαφνιάσει όλη τη χώρα, ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς.
Οι απαιτήσεις των νέων είναι δύσκολο να σχηματοποιηθούν. Θέλουν να σταματήσει η αστυνομική βία, να αλλάξουν τα πράγματα, θέλουν δουλειές και ελπίδα, θέλουν ένα καλύτερο σύστημα. Αν η λίστα των επιθυμιών φαίνεται κάπως αχανής , αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι και το ίδιο το πρόβλημα είναι άμορφο και δύσκολο να του προσδώσεις κάποιο όνομα: μια κρίση των αξιών και των πανεπιστημίων, της κοινωνίας και της οικονομίας, οράματος και ηγεσίας.
Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο με πανάκριβες μπουτίκ και νέα εμπορικά κέντρα ξεφυτρώνουν στα περίχωρα της σαν μανιτάρια. Αντί το κράτος να προσφέρει εκπαίδευση, αξίες και κατανόηση, πουλάει στους νέους ένα τρόπο ζωής πολλά υποσχόμενο, τον οποίο στην πραγματικότητα δεν μπορούν να αγοράσουν και που άλλοι δεν επιθυμούν να έχουν ούτως ή άλλως.
Βλέπουν τους γονείς τους να παλεύουν σκληρά για να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, και μαθαίνουν και οι ίδιοι να δουλεύουν σκληρά στο σχολείο μόνο και μόνο για να δουν στο τέλος ότι χωρίς «μέσο» δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά, ένα διαμέρισμα ή αξιοπρεπή ιατρική περίθαλψη. Γιατί παρά την όλη ρητορική για αξιοκρατία στην Ελλάδα ακόμα βασιλεύει το «μέσο» ως και τα υψηλά κλιμάκια εξουσίας.
Όταν η βία σταματήσει, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να υπάρξουν εκλογές. Ωστόσο, τα προβλήματα που οι νέοι έχουν εκθέσει έχουν την αφετηρία τους δεκαετίες πριν. Δυστυχώς κανείς δεν έχει ακόμα αρχίσει να φαντάζεται μια λύση.
